Co w praktyce oznaczają klasy bezpieczeństwa sejfów

Cześć
Charakterystyka oznaczeń klasy zabezpieczenia kas i sejfów.
W poniższym artykule postaram się objaśnić co one symbolizują. Albo czego nie oznaczają, chodź dla ewentualnych posiadaczy były by one nader istotne.

Sejfy to inaczej stalowe skrzynie, szafy służące do składowania depozytu i zabezpieczające przed ogniem i włamaniem.
Przeglądając ofertę kaset, sejfów i skrytek, spotkamy się z symbolami wskazującymi klasę zabezpieczenia. Certyfikację urządzeń w Polsce przeprowadza Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie.
I tak zgodnie z normą PN EN 14450 obowiązuje dwustopniowa klasyfikacja bezpieczeństwa. W zależności od wytrzymałości na włamanie przypisuje się im klasę S1 lub S2. Kasetki klas S1 i S2 są zaprojektowane do składowania min. biżuterii, broni krótkiej i amunicji,  czy ważnych dokumentów to inaczej kasetka na pieniądze.

W tych klasach występują z reguły lekkie sejfy meblowe i gabinetowe, czy też szafy na dokumenty niejawne oraz kasetki przenośne . Klasy S1 i S2 zaczynają wielostopniową drabinkę poziomów bezpieczeństwa urządzeń zabezpieczenia mienia.

Wyższe poziomy zabezpieczeń reguluje następna norma PN EN 1143-1, która opisuje sejfy i inne urządzenia zgodnie z 14 stopniową skalą, pod względem odporności na włamanie. Poziom bezpieczeństwa, jaki prezentuje dane urządzenie, warunkują wyniki specjalnych testów. Realizuje się je przy użyciu całej gamy narzędzi, efekt zaś otrzymuje się biorąc pod uwagę oba parametry – czas trwania włamania oraz rodzaj i liczbę użytych narzędzi.

Podział na klasy bezpieczeństwa urządzeń zabezpieczenia mienia określają polskie i europejskie normy. To one definiują warunki, zasady i wymagania, jakim powinny odpowiadać urządzenia. Często są dziwne i czytając je może nas ogarnąć fala śmiechu. Oto jeden przykład:

a) Jednym z kryteriów wyznaczającym normy dla bezpiecznych pojemników ( spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450 ) jest wytrzymałość urządzenia na ataki narzędziami w punktach SU / TP. Brzmi profesjonalnie? Oto przykłady narzędzi do włamania i ich punktacja:

Nie ma tam informacji o grubościach ścianek ani sposobie kotwienia.

b) Szafa na dokumenty niejawne lub ściśle tajne klasy 3, powinna mieć między innymi: zamek wytrzymały na manipulację przez eksperta, używającego specjalistycznych narzędzi, przez okres 20 roboczogodzin. Tak tylko pytanie co to za ekspert? , który potrzebuje ponad 20 roboczogodzin żeby otworzyć zamek, i o jaki sprzęt chodzi? młotek i przecinak? Czy chodzi o ekspertów z Lock Technologies albo TOOOL? Bo ci to w kilka minut 98% zamków otwierają.

Dziwne, ale wracając do tematu.

Właściwą klasę ochrony można wybrać opierając się na nic niemówiących nam symbolach, lub na wartość depozytu. Tak, jest jeszcze jeden parametr mówiący, że jeżeli posiadasz określoną wartość depozytu to powinieneś zabezpieczyć ją sejfem o określonej klasie:

Klasa odporności na włamanie S1 do 45 tyś,
Klasa odporności na włamanie S2 do 90 tyś,
Klasa odporności na włamanie 0 do 228 tyś,
Klasa odporności na włamanie 1 do 456 tyś,
Klasa odporności na włamanie 2 do 684 tyś,
Klasa odporności na włamanie 3 do 1368 tyś,
Klasa odporności na włamanie 4 do 2280 tyś,

Wyliczenia kwot są dokonywane na podstawie wzoru jednostek obliczeniowych uwzględniających średnie dochody brutto. Tak na marginesie inne będą klasy w Polsce a inne w Niemczech. Czyli ten sam sejf będzie miał inną klasę w zależności kraju – dziwne? Być może ale zawsze jest to jakiś parametr i na pewno nam pomoże dokonać wyboru kasy. Info ze strony http://blacha.beep.com/

Są również solidnego testy, głównie w wyższych klasach jak np. upadek z 9 lub 15 metrów, albo podgrzewanie sejfu przez kilkadziesiąt minut w temp. ponad 1000 stopni itd.

Nieco innym przykładem będzie szafa lub sejf do składowania broni. Tu mamy problem nałożenia z góry przez ustawę przymusu przechowywania broni w szafach. I tak urządzenie do składowania broni powinien posiadać minimum klasę S1. Czy słuszne czy nie, ja nie dyskutuję trzeba mieć świadomość co się kupuje im tańsze tym leprze.

Na koniec: kupując „urządzenie do przechowywania” wiemy jedynie, że w wyższej klasie będzie ono miało bardziej skomplikowaną konstrukcję, większą liczbę wdrożonych zabezpieczeń, będzie droższe (bo badania i materiały kosztują) no i w rezultacie bardziej bezpieczne przechowywanie. Tak jak pisałem wcześniej najniższe klasy S1 i S2 to sejfy i kasy gabinetowe do przechowywania min. biżuterii, broni palnej i amunicji, pieniędzy, czy ważnych dokumentów..
W klasie zbezpieczenia 1-13 przed włamaniem produkowane są sejfy i kasy pancerne. W określonej normą klasyfikacji sejfy istnieją w I i II klasie odporności na włamanie, z kolei kasy pancerne – od II wzwyż.

To tyle.
Wiem, że zamiast odpowiedzieć na pytanie i rozwiać wątpliwości zagmatwałem temat. Ale takie są normy i nic ie poradzimy.
Pozostaje nam tylko kierować się zasadą im wyższa klasa tym lepszy sejf. Jeżeli nas stać to wybieramy wyższą klasę, pozdrawiam.

Druga częć o nowościach narzędziowych Knipexa

Witam, bieżącym artykule opiszę dwa narzędzia Knipex: szczypce do opasek sprężynowych i mini klucz do nakrętek Knipex.

Szczypce Knipex do opasek i obejm zaciskowych sprężynujących – to narzędzia przeznaczone głównie do prac serwisowych przy maszynach. Budowa przesuwnej nastawyawy rozwarcia szczęk bazuje na sprawdzonym rozwiązaniu popularnych szczypiec Cobra – https://domtechniczny24.pl/szczypce-do-rur-cobra-250mm-pcv-87-01-250-knipex.html
Najważniejszą cechą tego narzędzia są specjalne elementy szczęk zapewniające wygodę i bezpieczeństwo.

A przeznaczone są do ściągania sprężynowych opasek samonapinających i taśmowych występujących na elastycznych wężach samochodowych.
Obejmy samonapinające sprężyste zaprojektowane są w celu zapewnienia stałeko rozkładu sił na całej powierzchni zacisku. Zastosowanie ich jest zalecane w elementach, gdzie połączenie z wężem jest narażone na zmiany temperatury, która przynosi kurczenie lub rozszerzanie się materiałów. Obejma ta idealnie sprawdza się tam, gdzie konieczny jest stały nacisk niezależnie od temperatury w jakim pracuje połączenie efektywnie przeciwdziałając wszelkim nieszczelnością. Opaski samozaciskowe sprężyste to alternatywy dla innych typów opasek. Są one używane w takich zastosowaniach, jak konstrukcja małych silników, pojazdów użytkowych, rolniczych i samochodowych systemów i urządzeń chłodzących.

Powracając do wątku, koniecznie należy wspomnieć o łatwej regulacji szczypiec za pomocą jednego przycisku (max. rozstaw szczęk do 80 mm, zakres – ponad 40 mm) który pozwala na dopasowanie do opasek o przeróżnych rozmiarach, także tych w wersji FBS – wąskiej lub Light Duty jak też Heavy Duty, opasek drucianych i pierścieni z taśmy sprężynowej o zakresie nominalnym do 70mm. Zaznaczam, że szczęki po rozwarciu ułożone są równolegle, nawet w rozwarciu 70 mm.
Możliwe jest także skonfigurowania szczypie bezpośrednio na uchwyconej opasce, co znacznie usprawnia} ustawienie szczypiec.

Tak jak wspomniałem zastosowano obrotowe wymienne końcówki szczęk, po to, by pewnie i mocno złapać obejmy w dowolnej orientacji zapobiegając ześlizgiwaniu się opaski.

Do pracy narzędziem używamy niewielkiej siły, a to dzięki dużemu przełożeniu. Cienkie antypoślizgowe PCW na rękojeści sprawia, że stabilnie i wygodnie trzyma się w dłoni.

Szczypce jak i inne z tej grupy narzędzia Knipexa są odkute z stali chromowo-wanadowej, kutej matrycowo i hartowanej w oleju.

Na koniec najważniejsze cechy szczypiec 85 51 250 A:

Przeznaczone są do zacisków sprężynowych, opasek w wersji standardowej oraz opasek drucianych i pierścieni z blachy sprężynowej o rozmiarze nominalnym do 70mm.
Maksymalny rozstaw szczęk do 80 mm, zakres pracy ok. 40 mm.
Obrotowe, wymienne końcówki szczęk umożliwiają pewny chwyt opasek w każdej pozycji.
Z powodu szczególnie korzystnemu przełożeniu wymagają użycia niewielkiej siły.
Mocne złącze suwakowe.
Kształt rękojeści zabezpiecza przed uszkodzeniem palców.
Wykonanie: stal chromowo-wanadowa, kuta, hartowana olejowo.

I drugi produkt to szczypce nastawne do śrub i nakrętek Knipex w formacie kieszonkowym (86 03 125)

Jedno narzędzie, które zamieni wieloczęściowy zestaw kluczy metrycznych i calowych w rozmiarze 1/4 cala. Ta kieszonkowa wersja o długości jedynie 125 mm i wadze 105 g przeznaczona do precyzyjnych prac montażowych i serwisowych oraz prac modelarskich.

Spore przełożenie dźwigni sprawia, że szczypce-klucz idealnie sprawdzają się przy zaciskaniu, chwytaniu, trzymaniu czy wyginaniu różnych elementów. Wąskie szczęki zaciskające o grubości zaledwie 3 mm upraszczają pracę w miejscach o utrudnionym dostępie. Zawsze gładkie, równoległe w każdej pozycji szczęki pozwalają na bezstopniowe ściskanie elementów o dowolnych rozmiarach w podanym zakresie pracy z bardzo dużą siłą (10-krotne zwiększenie siły ręki). Równolegle wciąż są niezwykle delikatne, dlatego że nie występują tutaj luzy mogące naruszyć krawędzie zaciskanego elementu.

Należałoby zwrócić uwagę również na szeroki zakres regulacji i możliwość ustawienia klucza bezpośrednio na chwytanym przedmiocie za pomocą przycisku. Powłoka niklowa minimalizuje poślizg szczypiec, a pokrycie z cienkiego PCW dają gwarancję pewnego, wygodnego chwytu. Kieszonkowa wersja szczypiec-klucza Knipex spełni oczekiwania nawet najbardziej wymagających profesjonalistów i majsterkowiczów. Co dokłdnie opisałem w poście na stronie http://stalowy.webnode.com/

To tyle na dzisiaj. Pozdrawiam

Cz 2 o materiałach ściernych Boscha

Artykuły ścierne, część druga.
Pierwszym elementem zapewniającym idealną obróbkę powierzchni jest podkład. Zapewnia materiałowi ściernemu specyficzną właściwość, potrzebną do określonych zastosowań. Jako podkład materiału ściernego stosuje się papier, tkaninę, folię z tworzyw sztucznych, fibrę wulkanizowaną, piankę lub ich kombinację. Produkty z podkładem papierowym zmajdują zastosowanie w szlifowaniu ręcznym (oraz ręcznym przy użyciu maszyn) i wykończeniowym oraz maszynowym (szeroko i wąsko taśmowym). Podkład z tkaniny jest odpowiedni do wysoce wydajnego szlifowania taśmowego jak i do szlifowania profili i konturów oraz do szlifowania wykończeniowego. Fibra natomiast jest składnikiem podkładu do szlifowania rotacyjnego metalu oraz kamienia.
Drugim elementem jest spoiwo, utrzymanie równowagi pomiędzy dobrą przyczepnością ziarna a elastycznością to w przypadku spoiwa największe wyzwanie. Dla każdego produktu opracowana jest indywidualna formuła spoiwa, która w następnej kolejności jest optymalizowana przez naszych chemików. Dzięki zastosowaniu tych specjalnych formuł można produkować bardzo twarde, a przez to agresywne materiały ścierne oraz wyjątkowo elastyczne produkty. Bosch stosuje wyłącznie spoiwa bez rozpuszczalników. Wyodrębnione są dwa rodzaje spoiwa, bazowe oraz wierzchnie.

Rodzaje spoiw opisałem w artykule – http://narzedziacentrum.pl/narzedzia/index.php/artykuly-scierne-i-diamentowe

Spoiwo bazowe umożliwia wstępnie związać ziarno szlifierskie z podłożem w określonym układzie i gęstości. Jako spoiwo stosowane są głównie żywice syntetyczne. Spoiwem ostatecznie łączącym ziarna szlifierskie ze sobą i z podkładem jest spoiwo wierzchnie. Zależnie od przeznaczenia materiału ściernego używane są bardziej miękkie i elastyczne albo twardsze i bardziej ciągliwe spoiwa, jednak zwłaszcza żywice syntetyczne. Twardość spoiwa wpływa na agresywność ziarna i wytrzymałość materiału ściernego. Poza spoiwem wierzchnim na materiałach ściernych znajduje się także substancja aktywująca się podczas szlifowania.
Trzeci element to ziarno szlifierskie i rozmieszczenie ziarna. Twardość oraz wiązkość ziaren szlifierskich w oparciu o surowiec wyjściowy decyduje o właściwościach i zastosowaniu materiałów ściernych. Najczęściej stosowanymi minerałami szlifierskimi są obecnie korund i węglik krzemu wstępujące w wielu różnych wariantach. Coraz częściej zastosowanie znajdują także nowsze minerały, np. korund cyrkonowy, korund ceramiczny i diament. Udział minerałów pochodzenia naturalnego, jak rubin czy szmergiel, jest coraz mniejszy. Bosch wykorzystuje przy produkcji materiałów ściernych jedynie wysokiej jakości ziarno szlifierskie i jako członek organizacji FEPA respektuje normy FEPA.
Dokładnie wyselekcjonowane ziarno szlifierskie jest łączone z podkładem w innowacyjnym procesie produkcyjnym:
>Dystrybucja elektrostatyczna zapewnia, że ziarna są rozmieszczone na pokładzie równomiernie i w pozycji pionowej, tak aby oś wzdłużna była prostopadła do warstwy podkładu. Materiały ścierne z ziarnem nanoszonym elektrostatycznie są agresywne i mają większą wydajność ścierną niż materiały ścierne, w których zastosowano dystrybucję mechaniczną.
>Pełne pokrycie- ziarno szlifierskie rozmieszczone jest na pokładzie bez odstępów i pokrywa całą jego powierzchnię. W takim przypadku w użyciu jest więcej ostrych krawędzi ziarna, wydajność ścierna jest większa, a chropowatość mniejsza.
>Niepełne pokrycie- ziarno szlifierskie rozmieszczone jest na podłożu z zachowaniem określonych odległości i pokrywa jego powierzchnię w ok. 50%- 70%. Ten typ papieru ściernego zatyka się w mniejszym stopniu i stosowany jest do szlifowania aluminium, miękkich gatunków drewna, farb i lakierów.
>Innowacyjna metoda laserowa umożliwia kontrolowane nanoszenie spoiwa kryjącego, co daje równomierną strukturę powierzchni oraz perfekcyjną obróbkę szlifierską.
Czwartym elementem jest powłoka dodatkowa (powłoka stearynianowa). Potwierdziła ona swoją skuteczność szczególnie przy szlifowaniu farby, lakieru i masy szpachlowej. Dzięki specjalnemu procesowi powlekania opracowanemu przez sia Abrasives, stearynian jest równomiernie nakładany na spoiwo. Dodatkowa powłoka powoduje zbijanie się lekkiego pyłu lakierniczego w większe cząstki, które są łatwiej odsysane z powierzchni papieru. Oprócz tego, stearynian działa chłodząco w trakcie szlifowania lakieru.
Zalety powłoki stearynianowej:
>Przeciwdziała zatykaniu się papieru pyłem
>zwiększona wydajność ścierna
>Papier odznacza Się do czterech razy dłuższą żywotnością niż materiały ścierne bez specjalnej powłoki.
Specjalna powłoka z substancjami aktywnymi jest stosowana głównie przy obróbce stali szlachetnej. Obniża temperaturę i zapobiega utlenianiu powierzchni materiału. Substancje aktywne w materiałach ściernych Bosch Best for Inox ułatwiają odprowadzenie pyłu, redukują emisję ciepła w wyniku tarcia i chronią ziarno prze zbyt szybkim zużyciem.
>Szlifowanie bez nagrzewania powierzchni
>Brak przebarwień powierzchni w czasie obróbki szlifierskiej
>Silnie ograniczone iskrzenie

Rodzaje i typy narzędzi ręcznych Knipex

Dzień dobry
Dzisiejszy artykuł dotyczyć będzie rodzajów, budowy i właściwości szczypiec ręcznych. Jest to sprzęt, który obok młotków i śrubokrętów jest w większości wypadków używane w wszelkiego rodzaju pracach .

Konstrukcja szczypiec opiera się na wykorzystaniu dźwigni, która pozwala zamienić niewielką siłę dłoni przyłożoną do rękojeści na zdecydowanie większą siłę, która pojawia się na szczękach i pozwala efektywnie zaciskanie lub przecinanie.
Siła pojawiająca się na szczękach, a która powoduje ruch zaciskający podczas zamykania rękojeści, wzrasta wraz ze współczynnikiem przełożenia dźwigni. W przypadku szczypiec, w których wymagana jest znaczna siła zacisku, odległość od rękojeści do złącza musi być znaczna, a odległość od złącza do szczęk lub ostrzy musi być możliwie jak najmniejsza.
Nie zawsze jest to priorytet. Przykładowo w narzędziach przeznaczonych dla elektryków i elektroników, istotne jest przystosowanie tych narzędzi do pracy w trudno dostępnych miejscach, lub ergonomia rękojeści.
Początki szczypiec w Europie sięgają drugiego tysiąclecia p.n.e. Czyli do czasów kiedy ludzie rozpoczęli wykuwać żelazo. Szczypce używali kowale i smolarze. Kowalom umożliwiały trzymannie rozgrzanych kawałków stali podczas kucia. Hutnikom na wyciąganie tygli z dymarek i zlewaniu stali do form.
Kształt współczesnych szczypiec nie różni się prawie wcale od tych używanych w czasach starożytnych.
Liczba rodzajów szczypiec wzrastała wraz z postępem w dziedzinie techniki, a później w związku z rozwojem automatyki. Obecnie wyróżnia się 100 różnych popularnych typów szczypiec. Liczba szczypiec wysoko wyspecjalizowanych wciąż rośnie. Naturalnie takie specjalistyczne narzędzia sporadycznie pojawiają się w sklepach. Z reguły są one wytwarzane ewentualnie przerabiane z standardowych szczypiec i przystosowane do szczególnych operacji. Produkuje się je w bardzo małych partiach, sięgających czasami kilkadziesiąt sztuk.
Czołowymi producentami w Europie są Knipex, Wiha, Bahco, Gedore, NWS, Facom, Wera, Stanley, Irvin w Polsce Kuźnia, Juko.

Podstawowy podział szczypiec:
Ze względu na kształt szczęk.
Istnieją trzy podstawowe kształty (w przekroju poprzecznym) szczęk: płaskie, półokrągłe i okrągłe. Spotkać można także indywidualne kształty do specjalnych zastosowań.
Ze względu na zastosowanie:
Szczypce tnące (szczypce boczne, szczypce czołowe, obcęgi do usuwania gwoździ ). Mają różnego rodzaju krawędzie tnące, bardzo ostre ( ostrza bez skosu ) dla elektroników do cięcia drucików miedzianych, do cięcia półproduktów z plastiku z wtryskarek. Ostrza ze skosem do zwykłych zastosowań i i ostrza o dużym kącie do cięcia elementów stalowych.
Szczypce zaciskające, szczypce płaskie, szczypce do rur , szczypce samozaciskowe o różnych kształtach szczęk.
Szczypce uniwersalne, zaciskające i tnące takie 2 w jednym. Są to prawdopodobnie najbardziej popularne narzędzia. Standardowoich szczęki mają licząc od nita mocującego: krawędzie tnące, półkoliste zębate wcięcia do ściskania elementów okrągłych. A na końcu dwie płaskie zębate powierzchnie do łapania niewielkich elementów. Występują jako: szczypce uniwersalne, szczypce tnące wydłużone, szczypce radiowo-telefoniczne. – https://domtechniczny24.pl/szczypce-tn%C4%85ce.html
Szczypce składają się z trzech podstawowych elementów:
1 Dwóch rękojeści którymi trzyma się narzędzie. Rękojeści powinny być opracowane zgodnie z zasadami ergonomii, tak aby praca szczypcami była pewna i wygodna dla dłoni.
2 Łącznika, czyli osi szczypiec. Złącze nie może mieć żadnych luzów, i jednocześnie nie może być mocno spasowane. Jednocześnie przy otwieraniu i zamykaniu jedną ręką, nie może stawiać oporów. Najczęściej są to trzpienie walcowe o specjalnej konstrukcji lub specjalnie profilowane śruby z nakrętką samokontrującą.
3 Szczęk roboczych z hartowanymi powierzchniami. Krawędzie główki powinny być dokładnie oszlifowane do odpowiedniego kształtu.

Ze względu na kształt ostrza wyróżniamy:
Szczypce boczne. Popularnie zwane obcinaczkami, których krawędź tnąca jest przedłużeniem linii ramion i znajduje się blisko brzegu szczypiec. Jest to bardzo rozbudowana grupa narzędzi o zróżnicowanej długości, różnym kształcie i ostrzach dostosowanych do cięcia w różnych warunkach.

Szczypce środkowe, zapewniają dużą stabilność i trwałość ostrzy – duży kąt ostrza, co skutkuje wysoką wydajnością cięcia. Mają mniejszą precyzję cięciai wymagają większych nacisków.
Szczypce tnące czołowe oraz kątowe używane są wtedy, kiedy dostęp do przecinanego drutu jest ograniczony. Krawędzie tnące są prostopadłe lub nachylona pod kątem do ramion. Mogą być także użyte w sytuacji, kiedy zależy nam aby przewód został przycięty blisko jakiejś powierzchni.

Wszystkie szczypce są odkuwane ze stali stopowej lub niestopowejProdukowane szczypce wykonuje się z odkuwek i odpowiednio obrabia. Zwykłe szczypce produkuje się zestali chromo wanadowej lub węglowej.Sposób produkcji opisany w oddzielnym artykule.

Ostatni temat będzie dotyczył rękojeści.
Rękojeści muszą za każdym razem spełniać podstawowe zasady ergonomii i funkcjonalności.
Wyróżniamy rękojeści stalowe i z różnego rodzaju tworzyw.
Stalowe rękojeści to nic innego jak odpowiednio obrobione ramiona pomalowane lub galwanizowane.
Rękojeści z tworzyw spełniają rolę rozpoznawczą, ergonomiczną i ochronną -znaczek 1000V.
I tu uwaga pra pod napięciem tylko z narzędziem zcertyfikatem 1000V spełniającym normy bezpieczeństwa wg norm IEC 60900, DIN EN 60900, VDE0680.

Wszystkie szczypce izolowane firmy KNIPEX są sprawdzane pod wieloma względami, aby zagwarantować maksimum bezpieczeństwa użytkownikowi.

Testy obejmują:

Wytrzymałość dialektryczna
Każde izolowane narzędzie KNIPEX jest sprawdzane indywidualnie. Test pod napięciem 10 000 V AC. Po teście dopuszczone do użytku pod napieciem 1000 V AC. Daje to 10-krotny margines bezpieczeństwa.

Pomiary na odporność izolacji
Po zanurzeniu w wodzie na 24 h i testuje pod napięciem 10000V przez 3 minuty. Równocześnie mierzone są wszystkie przebicia prądu. Pozwala to wyeliminować możliwość przeskoku iskry z izolacji na nieosłoniętą główkę szczypiec lub możliwość przebić.

Testy materiału izolacyjnego
Pod naciskiem 20 N, w temperaturze +70o C i pod napięciem 5 000 V AC rękojeści poddawane są pomiarowi na dielektryczne przebicie izolacji.

Pomiary rękojeści
Badanie jest realizowany w temperaturze -25o C. Materiał, z którego wykonano okładzinę zachowuje twardość potrzebną do przyjęcia uderzenia przyrządu testowego bez pęknięć i rys.

Testy na przyleganie
Bardzo istotny test przylegania materiału, z którego sporządzono izolację, ma na celu wykazanie trwałej przyczepności izolacji do narzędzia. Pomiar polega na poddawaniu szczypiec sile nacisku 500 N przez 168 h w temperaturze +70o C.
i
Test palności
Mały wskaźnik palności izolacji eliminuje ryzyko pożaru.

Chrońmy nasze płuca w pracy 1/2

Witam, przedstawiam temat:
Ochrona układu oddechowego przed pyłami, dymami i mgłami toksycznymi.
Na przykładzie wyboru ochrony dróg oddechowych do zagrożeń aerozolami toksycznymi, przedstawione są problemy wynikające z braku spójnego systemu postępowania w takiej sytuacji. Opisana jest sugestia analizy „wskaźnika ochronności” jako fundamentalnego kryterium wyboru wzorowanego na NIOSH Respirator Decision Logic.

1. KRYTERIA DOBORU OCHRON UKŁADU ODDECHOWEGO

Charakterystyczna sytuacja z jaką spotykają się producenci i sprzedawcy ochron dróg oddechowych, to mail od klienta z pytaniem co ma zakupić dla konkretnego stanowiska pracy: malarza, galwanizera, spawacza, operatora maszyny rolniczej, odlewnika. Od wiedzy i doświadczenia klienta i od doświadczenia sprzedawcy bardzo często zależy życie lub zdrowie pracownika.
Poziom tej wiedzy jest często niewystarczający, a poza tym przepisy i dostępne materiały informacyjne są często niejasne i niekonsekwentne.
Zamysłem aktualnej prezentacji jest przedstawienie sposobu doboru ochrony przed aerozolami toksycznymi i wskazanie zarówno sprzedawcy jak i klientowi} na ewentualne pułapki na tej drodze.

1.1. Podział ochron układu oddechowego

Wyróżnić możemy dwa typy (zapewnienia pracownikom świeżego powietrza do oddychania).
Można zaopatrzyć pracownika w:
Maskę oczyszczającą powietrze.
Maskę oczyszczającą z dmuchawą.
Nad drugim przykładem nie będziemy się zatrzymywać bo, dysponując źródłem czystego powietrza pozostaje nam jedynie zastanowić się czy to źródło nosić na plecach, przy pasie, czy plątającym nogi w wężu zasilającym.
Interesuje nas pierwszy przypadek.

na wstępie ustalimy rodzaje zagrożeń.
Mogło nim być:
1 Aerozole, areozol.
2 Pary i gazy substancji szkodliwych.
3 Aerozole oraz pary i gazy substancji szkodliwych.

Zajmiemy się zgodnie z wcześniejszym założeniem do aerozolami i ustalmy jaki rodzaj ochron dróg oddechowych można stosować:

1 Maski przeciwpyłowe jednorazowe.
2 Maski ochronne wyposażone w filtry wymienne lub wielokrotnego użytku

Te drugie mogą funkcjonować na zasadzie wymuszenia przepływu powietrza przez filtr :
oddechem pracownika
wentylatorem (dmuchawą)
W obu tych przypadkach możemy filtry umieścić w konstrukcji:
Ustnika – krępujące i niewydajne rozwiązane.
Półmaski
Pełnej maski
Poza maską, w połączeniu z wężem.
A dodatkowo, ochrony z wymuszonym obiegiem powietrza mogą być oparte o budowę kaptura lub hełmu. Jak widać, istotnym elementem wszystkich tych ochron są filtry.

1.2. Podział filtrów

Podział przyjęty w Europie przewiduje trzy klasy filtrów:
P1 – filtr przeciwko pyłom, dla których NDS jest nie mniejszy od 2 mg/m3 (z wyłączeniem pyłów azbestu)
P2 – filtr przeciwko pyłom, dymom i mgłom, dla których NDS jest nie mniejszy od 0,05 mg/m3 oraz pyłom azbestu
P3 – filtr przeciwko pyłom Secura , dymom i mgłom, dla których NDS jest mniejszy od 0,05 mg/m3

Natychmiast po wprowadzeniu tej klasyfikacji zaczęły się kłopoty w oznaczaniu filtrów tymi klasami. Aby zrozumieć jak groźna może być ona dla potencjalnego klienta, należy przypomnieć jaki podstawowy parametr i jakimi metodami jest badany przy definiowaniu klasy filtrów. Tym parametrem jest skuteczność filtracji. Bada się ją w Europie dwiema metodami:

Testem aerozolu chlorku sodu,
Testem mgły olejowej.

Pierwszy aerozol jest typowym aerozolem stałym: suche kryształki chlorku sodu zawieszone są w powietrzu. Badanie filtrów tym aerozolem odpowiada więc na pytanie jak efektywny będzie filtr przeciwko aerozolom stałym (pyły i dymy).

Drugi aerozol jest charakterystycznym aerozolem ciekłym: kropelki oleju zawieszone są w powietrzu. Próba filtrów tym aerozolem odpowiada więc na zapytanie, jak skuteczny będzie filtr przeciwko aerozolom ciekłym (mgła cieczy). Wymagane skuteczności dla poszczególnych klas podano poniżej.
Klasa filtru
Wskaźnik filtracji aerozolu przy przepływie 95 dm3/min.
Współczynnik filtracji aerozolu przy przepływie 95 dm3/min.
Opory przepływu przy przepływie
Opory przepływu przy przepływie

chlorek sodu
mgła olejowa
30 dm 3/min.
95 dm 3/min.
P1
maks. 20%
nie bada się
maks. 60 Pa
maks. 210 Pa
P2
maks. 6%
maks. 2%
maks. 70 Pa
maks. 240 Pa
P3
maks.0.05%
maks. 0.01%
maks. 120 Pa
maks. 420 Pa
Pojawiły się w ostatnich latach bardzo skuteczne materiały filtracyjne, uzyskiwane z włókien sztucznych metodą wydmuchu w strumieniu gorącego powietrza (tzw. materiały pneumotermiczne). Fundamentalnym mechanizmem filtracji jest w nich mechanizm oddziaływań elektrostatycznych pomiędzy naładowanym materiałem filtracyjnym i odmiennie naładowanymi cząstkami aerozolu. Filtry wykonane z tego półproduktu są bardzo wydajne gdy bada się je metodą chlorku sodu, szybko natomiast tracą swoje cechy filtracyjne gdy kropelki reozolu neutralizują ładunek na włóknach. Efekt ten uwidacznia się w teście mgły olejowej, ale dopiero w trakcie dłuższego testu. Opis również na https://domtechniczny24.wordpress.com/

Są na rynku filtry oznaczone jako P2 niewytrzymujące testu mgły olejowej.
Dla rozróżnienia, czy filtry nadają się jedynie do filtracji cząstek stałych (pyłów i dymów) czy również cząstek ciekłych (mgieł) wprowadza się obecnie oznakowanie rozróżniające podklasy: P2S dla pyłów i dymów oraz P2SL dla pyłów, dymów i mgieł. Co gorsza zaczyna sobie torować drogę na rynek również podklasa P3S.
Dla zestawienia można podać, że USA stale trzyma się swojej krajowej klasyfikacji filtrów i używa dodatkowych testów dla ich oceny. Klasy filtrów wg standardów USA to:

przeciwko pyłom o NDS nie mniejszym niż 0,05 mg/m3
przeciwko dymom o NDS nie mniejszym niż 0,05 mg/m3
przeciwko mgłom o NDS nie mniejszym niż 0,05 mg/m3
przeciwko pyłom, dymom i mgłom o NDS mniejszym niż 0,05 mg/m3
przeciwko pochodnym radonu
przeciwko pyłom i mgłom zawierającym azbest.

Sprężone powietrze, woda, oleje – czym przetłczać

Witam
Warunki eksploatacyjne i użytkowe węży ssawno tłoczących.
Planując kupno węża do sprężonego powietrza, oleju, piaskarki czy innego, powinniśmy sobie odpowiedzieć na kilka pytań. Planowanie pozwoli nam na uniknięcie wypadku, czy niewłaściwego działania maszyny czy procesu technologicznego.

Najważniejsze pytania to:

Jakie medium planujemy tłoczyć lub ssać (substancja, która płynie przewodem).
Jaka musi być średnica węża, jeśli wymagana również rozmiar wewnętrzny.
Czy znana jest temperatura pracy (temperatura płyącej substancji i temperatura otoczenia).
Intensywność nasłonecznienia, czynniki chemiczne występujące w środowisku (stałe i okresowe).
Czy istnieje niebezpieczeństwo nadmiernego załamania węża, zmieniającego parametry wytrzymałościowe i wartości przesyłowe medium.
Czy istnieje ryzyko pojawienia się ładunków elektrycznych podczas przesyłania medium.
Planowana długość węża.
Oraz wszelakie inne elementy mogące mieć wpływ na pracę i bezpieczeństwo: takie jak okoliczności eksploatacyjne, drgania, odkształcenia przewodu w trakcie pracy ( w szczególności w przypadku przecinania przez wąż węzłów i lini komunikacyjnych – ruch pieszy, samochody, wózki widłowe i inne).
Metodę mocowania końcówek (zacisk, opaska) i rodzaje dostępnych złączy i szybkozłączy.
Planowana mobilność zestawu (połączenie stacjonarne, połączenie wkrętarki pneumatycznej, pistoletu do malowania czy przedmuchiwania, piaskarki lub maszyny stacjonarnej)

OGÓLNE WYTYCZNE DOTYCZĄCE KORZYSTANIA Z WĘŻY SSAWNO TŁOCZĄCZYCH

Właściwy wybór węża to wybór towaru spełniającego wymagania techniczne istniejące przy danej instalacji lub urządzeniu, zapewniający bezpieczną i bezawaryjną pracę. Będzie to miało, jak we wszelkich narzędziach i instalacjiach wpływ na końcową cenę i jakość. Więcej na http://narzedziowy.cba.pl/

Czym jest promień gięcia, jak osłabia wąż i jak go wyznaczyć.

Pamiętać należy, że przy nadmiernym zagięciu węża występują w nim niepożądane zjawiska. W punkcie zgięcia, po stronie zewnetrznej wąż jest rozciągany a w przeciwległej ściskany. Powoduje to procentowe osłabienie węża i może spowodować jego uszkodzenie. Kolejnym niepotrzebnym zjawiskiem jest zaburzenie transferu mediumsubstancji. W przypadku substancji o właściwościach ściernych prowadzi to do stopnowego wycierania wewnętrznej części węża.
Jeżeli właściwa strona katalogowa nie określa, należy przyjąć następującą regułę:

Węże wytłaczane gładkie – 7,5 x średnica wewnętrzna
Węże ze wzmocnieniem poliamidowym do fi 50mm z odciskiem tkaniny – 6x średnica wewnętrzna
Węże ssawno-tłoczne – 6 x średnica wewnętrzna

Najmniejsza długość węża do utworzenia gięcia L min:

Lmin = ?/360° x 2?R

gdzie:
? – kąt gięcia
R – przewidziany promień gięcia

Przykład: chcąc utworzyć gięcie 90° przy promieniu gięcia R=200 (mm)
90/360 x 2
‚l`123567890- ależy użyć węża o minimalnej długości 314 (mm)

Montaż węża na szybkozłączkach, złączkach i krućcach.
Trzeba zwrócić uwagę na to, aby krawędzie styku końcówki z wężem nie były ostre, aby nie doprowadzać do przecinania warstwy wewnętrznej węża (dotyczy zarówno obejm, opasek jak i zakuć).

Węże techniczne produkowane w odcinkach, na ogół posiadają na końcach tzw kołnierze (odcinki bez spirali wewnętrznej), ułatwiające zamocowanie końcówek.
W wężach tych należy zamocować końcówki tak, aby króciec zachodził min. 1cm na część spiralną węża. Jeżeli węże techniczne są cięte z metra problem ten nie występuje.

Warunki eksploatacyjne i użytkowe węzy ssawno tłoczących.

W ciągu użytkowania węży i przewodów należy przestrzegać następujących reguł:
– stosować ciśnienia robocze nieprzekraczające dozwolone, zapisane na boku węży.
– trzeba węże wciskać a nie wkręcać, zmniejszy to skręt przewodu po zamocowaniu. Jeżeli wąż nachodzi z trudem na końcówkę, można go trochę podgrzać lub wkręcać o taki sam kąt w prawo i lewo.
– trzeba chronić przed wpływem czynników zewnętrznych (np. należy zaprojektować mostki do przejeżdżania nad wężami), węży nie powinno się przeciągać po ostrych krawędziach;
– po użyciu należy je przechowywać w odpowiednich warunkach;
– cyklicznie kontrolować stan techniczny węży, osłabione przewody należy wycofać z użytku i zutylizować, ewentualnie wstawić nowy odcinek.

Węże trzeba składować
– zwinięte w kręgi ułożone na drewnianych podestach w stosach o wysokości nie większej niż 0,5-1 metra.
– zawieszone na odpowiednich uchwytach zabezpieczających węże przed odkształcaniem.
– w temperaturze od +5oC do +25oC i nieznacznej wilgotności (trzeba zwracać uwagę, aby nie następowała kondensacja pary wodnej na powierzchniach przewodów gumowych).
– w magazynach pozbawionych oparów kwasów, zasad,i rozpuszczalników organicznych, jak również olejów i smarów oraz paliw płynnych.
– promienie UV i silne światło elektryczne wpływa szkodliwie na gumęi PCV. Z tego powodu w pomieszczeniach magazynowych, szyby powinny być zasłonięte.

Węże gumowe do powietrza i olejów.

Opaski zaciskowe – szeroki wybór Dom Techniczny Wieluń
To tyle pozdrawiam

Strona 1 z 2212345...1020...Ostatnia »